file 1 : Clara A. Holmes

“ผู้ชายวัยสายสิบกลางๆ เสียชีวิตเนื่องจากขาดเลือดมาก แผลที่ท้องโดนแทงไปสิบเอ็ดครั้ง”
นายตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน ในขณะที่ในมือถือเอกสารและอ่านดูข้อมูลอื่นๆที่ควรจะเพิ่มเติมไปพร้อมๆกัน
“สิบเอ็ด?” เลสเตรดทวนคำด้วยความประหลาดใจ “ต้องแค้นขนาดไหนกัน?”
.
“ไม่ได้แค้น แต่เป็นพวกอวดเก่งต่างหากค่ะ” คลาร่าเดินเข้ามาให้ความเห็นแถมด้วยรอยยิ้มหวานประจบประแจงคุณอาคนโปรด “หนูขอดูแลเคสนี้นะคะ”
เลสเตรดขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจคลาร่า เขารู้ว่าหล่อนเป็นเด็กฉลาดสมกับที่เป็นโฮล์มส์อีกคนหนึ่ง
แต่..
“เชอร์ล็อคไม่ยอมให้เราทำคดีไม่ใช่หรือไง?”
“หนูโตพอแล้ว” เธอยืนยัน แถมด้วยการคว้าแขนโรซี่ซึ่งเดินตามทิ้งระยะเมื่อครู่ให้เข้ามายืนข้างกัน “แถมพี่โรซี่จะเป็นวัตสันของหนูด้วยค่ะ”
“แต่ว่า—-”
พอเห็นความลังเลของเกร็กคลาร่าก็รีบชิงให้ข้อเสนอ
“หนูรู้ดีว่าอะไรอันตราย และหนูให้รายละเอียดอาเกร็กอย่างทุกอย่างดีไหมคะ?”
แถมด้วยข้อตกลงที่ไม่ต่างจากการมัดมือชก
“หนูขอข้อเดียวคือกันไม่ให้เชอร์ล็อคเข้ามายุ่งกับคดีนี้ก็พอค่ะ”
.
แล้วเลสเตรดก็ตกลงทำสัญญากับปีศาจตัวน้อยตรงหน้าจนได้
.
🙂 🙂 🙂
.
คลาร่ากับโรซี่โตมาด้วยกัน เห็นหน้ากันมาตั้งแต่ก่อนจะจำความได้ด้วยซ้ำ แต่ทว่าเธอไม่เคยเข้าใจความคิดของคลาร่าหรือใครก็ตามที่พ่วงนามสกุลโฮล์มส์ตามท้าย.
พวกเขาไอคิวสูงจนเข้าไม่ถึง และอีคิวต่ำเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟังได้
แต่ความอดทนและพยายามก็เป็นสิ่งหนึ่งที่สืบทอดมาผ่านนามสกุลวัตสันคล้ายๆกับความอัจฉริยะที่ส่งผ่านนามสกุลโฮล์มส์
.
“ทำไม?”
คลาร่าหยุดเดิน หมุดตัวกลับมาประจันหน้ากับพี่สาวต่างสายเลือดแล้วเลิกคิ้วขึ้น
“อะไร?”
“ทำไมถึงกันอาเชอร์ล็อคออกไป?”
“คำถามดีนี่” เธอตอบ แล้วหมุนตัวกลับออกเดินต่อ ในขณะที่โรซี่ไม่ยอมขยับ ยืนยันกับตนเองว่าอย่างน้อยๆจะต้องได้คำตอบของคำถามสักข้อ
“แล้วเธอขโมยอะไรมาจากที่เกิดเหตุ?”
ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดหรือว่าเพราะโรซี่ที่ยืนนิ่งทำให้คลาร่ายอมหยุดแล้วหันกลับมาอีกรอบ ทำท่าทีนึกคิดพร้อมนับนิ้วไปด้วย
“เกินโควต้าคำถามแล้วหรือเปล่าคะ?”
“พี่ถามไปแค่สองข้อ”
คลาร่ายักไหล่
“แต่หนูยังไม่อยากตอบ –ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะงั้นหมดโควต้าแล้วค่ะ”
“พยายามจะกันพี่ออกจากเรื่องนี้ด้วยอีกคนหรือไง?”
คลาร่าเดินเข้าไปใกล้อีกนิด
“หนูบอกแล้วว่าจะไม่ตอบคำถามตอนนี้”
“คลาร่า–”
“หนูจะไม่พูดจนกว่าจะมั่นใจในข้อมูล”
.
🙂 🙂 🙂
.
221B ยังคงเหมือนเดิม ตั้งแต่วันแรกที่โรซี่จำได้จนกระทั่งปัจจุบันที่เธอเดินเข้ามาด้านใน
เธอตามคลาร่าขึ้นไปชั้นสาม ห้องนอนที่เคยเป็นของจอห์น วัตสัน ปัจจุบันตกเป็นของคลาร่าเต็มตัว
.
แม็คบุ๊กถูกเปิดทิ้งไว้ตรงหน้า คลาร่านั่งขัดสมาธิบนเตียงขนาดห้าฟุตกับผ้าปูที่นอนสีฟ้าน่ารัก ข้างๆตัวเธอเป็นกำไลข้อมือสีเงิน สลักตัวเลขและตัวอักษรเป็นแถวยาวโดยรอบไม่เว้นช่องว่าง
.
“ของที่ขโมยมาจากที่เกิดเหตุ?” โรซี่ได้จังหวะตั้งคำถามอีกรอบ ลุกจากเก้าอี้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งลงบนเตียง เอื้อมมือไปคว้ามาจับ แต่คลาร่ามือไวกว่า ฟาดลงมาดัง เพี๊ยะ!
“คลาร่า!”
“นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ก็ลงไปหาพ่อด้านล่าง หนูกำลังใช้ความคิด”
โรซี่ถลึงตาใส่น้องสาวที่โดนตามใจจนเคยตัว แต่อีกฝ่ายไม่ได้ให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นจับจ้องไปยังจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเพียงอย่างเดียว
เห็นอย่างนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจ
ยอมแพ้ถอยทัพลงไปชั้นล่าง
คิดว่าตอนนี้น่าจะได้เวลาน้ำชาตอนบ่ายพอดี
.
ประตูห้องถูกปิดลง ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆแผ่วลงเรื่อยๆ
คลาร่าเริ่มลงมือทำงานอย่างจริงจังเสียที
เธอคว้าแม็คบุ๊คเข้ามาตั้งบนตัก แล้วใช้มือหนึ่งถือกำไลข้อมือเอาไว้ พิจารณามันทุกตัวอักษร
กำไลข้อมือไม่ใช่ของผู้ตาย ผิวของเขาเรียบเสมอกัน ลักษณะการแต่งตัวเรียบง่ายเพราะฉะนั้นไม่ใช่คนที่จะใส่เครื่องประดับ ถ้าจะบอกว่าเป็นของที่มีค่าทางจิตใจ กำไลวงนี้ออกจะคับเกินข้อมือเขาไปหน่อย
และแน่นอนว่ามันไม่ปรากฏร่องรอยอะไรบนผิวเพราะถูกสวมหลังจากที่เสียชีวิตแล้ว
นอกเหนือจากนั้นก็บ่งบอกอะไรถึงคนร้าย หรือคนที่สวมกำไลนี้ให้กับผู้ตายไม่ได้
ไม่มีรอยนิ้วมือ มันสะอาดเหมือนเพิ่งขัดมาใหม่ๆด้วยซ้ำไป ส่วนตัวอักษรที่สลักไม่มีเว้นวรรค เรียงไม่เป็นคำ มีตัวเลขแทรกดูไม่เป็นระบบ
.
d2VsY29tZSB0byBvdXIgY2x1YiwgaWYgeW91IGdldCB0aGlzIHlvdSBhcmUgaW4=
.
มันอาจเป็นโค้ด แน่นอนว่าต้องเป็นโค้ด อีกฝ่ายฉลาดมากพอที่จะเข้ารหัสข้อความ
และบ้าบิ่นมากพอที่จะทิ้งมันไว้กลางแจ้ง
.
จะบอกว่าโค้ดง่ายก็ไม่เชิง พิมพ์ค้นหาแค่ 0.34 วินาทีก็ขึ้นเว็บไซต์สำหรับแกะโค้ดมาให้ยาวพรืด
คลาร่าไม่มานั่งเสียเวลาและเปลืองสมองกับเรื่องแบบนี้
.
Welcome to our club, if you get this you are in
.
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
โค้ดชั้นเดียวบนกำไลเงิน
ไม่ยากพอที่จะแกะ ไม่แตะตาคน พวกนั้นต้องการหาสมาชิกใหม่?
.
ไม่ –ไม่ใช่
.
ตำรวจอาจคิดว่ากำไลนี้เป็นของคนตายก็ได้ แต่ไม่ว่าทางไดทางหนึ่ง มันถูกตรวจสอบอยู่ดี สก็อตแลนด์ยาร์ดอาจโง่เง่าไปบ้าง แต่เรื่องแค่นี้พวกเขาจะต้องตามทัน ที่สำคัญคือใครๆก็รู้ว่าพวกนั้นมีเชอร์ล็อค โฮล์มส์
.
ของแบบนี้จะแตะตาโฮล์มส์ –โฮล์มส์รู้ดีว่าต้องมองหาอะไรในที่เกิดเหตุ
.
ใช่.. นั่นแหละ…
.
และคดีโดนแทงสิบเอ็ดแผล คงน่าเบื่อเกินไปสำหรับเชอร์ล็อค
.
แถมชื่อที่สลักเอาไว้ด้านใน
Irene Adler
ชื่อเดียวกับที่เขียนไว้หลังรูปผู้หญิงที่เชอร์ล็อคมี.
.
ไม่ว่าคนที่ทิ้งกำไลไว้จะเป็นใคร
เขาอาจเกี่ยวข้องกับมิสแอดเลอร์
หรือไม่..
เขาก็รู้จักเธอมากพอที่จะหลอกล่อด้วยสิ่งที่สนใจ
.
แน่นอนว่าเป็นกับดัก แต่คลาร่าพร้อมที่จะกระโจนเข้าหามัน
.
🙂 🙂 🙂
.
คลาร่าเปิดประตูห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เดินผ่านหลังโซฟาเข้าไปตรงครัว
จอห์น วัตสัน ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมเอี้ยวตัวกลับมามอง
“สวัสดี คลาร่า” เธอยิ้มให้เขา
“สวัสดีค่ะอาจอห์น”
เชอร์ล็อคตวัดสายตาขึ้นมามองแล้วพูดขึ้น
“ได้ยินว่าไปขอคดีคนโดนแทงตาย?”
คลาร่าโคลงหัว
“ใช่ค่ะ ไม่มีอะไรซับซ้อน”
“ไม่เร็วเกินไปเหรอ?” จอห์นลงความเห็น เหมือนจะพูดแทนสิ่งที่เชอร์ล็อคคิดไปเรียบร้อย
“คดีง่ายๆเองค่ะอาจอห์น หนูแค่อำนวยความสะดวกให้อาเกร็กนิดๆหน่อยๆ” เธอว่า แล้วเหลือบมองผู้เป็นพ่อ ถ้าเขาเอ่ยปากอนุญาต เรื่องทุกอย่างจะปลอดโปร่งขึ้นมา
เพราะแน่นอนว่าการต้องหลบซ่อนทุกอย่างให้พ้นสายตาของเชอร์ล็อค โฮล์มส์ มันไม่ใช่เรื่องง่าย
.
เชอร์ล็อคไม่พูดอะไร จอห์นก็เลยไม่ว่าอะไรตามไปด้วย
.
คลาร่าถือว่านั่นเป็นคำอนุญาตจากผู้ใหญ่ทั้งสองคน
.
คิดพลางหันไปมองโรซี่ตรงโซฟา ไม่พูดอะไรเช่นเดียวกัน
.
ถือว่าอนุญาตทั้งสามคน
.
————————————————-
รหัส base 64 ค่ะ ลองแกะโค้ดได้ที่นี่ https://www.base64decode.org

Advertisements