[fanfic] Relationship (haztom)

Pairing : harrison osterfield X tom holland

ชั่ววูบจริงๆค่ะ.. เกิดจากการที่ทั้งสองคนไม่ค่อยมีโมเม้นต์เลยตอนนี้ Q.Q 

.

…………………………….……………………………………………………

แฮร์รี่มองเอือมๆ ระหว่างที่เดินเข้าไปในบาร์แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างพี่ชายคนโตของบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นล่ะ?” เขาถาม แต่อีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงเสียก่อน เงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วถามกลับแทนที่จะตอบดีๆ

“แซมล่ะ?”

คนน้องเบ้หน้าไม่ระหว่างพอใจตอบกลับเสียงขุ่นด้วยความรำคาญเล็กๆ “ผมมาคนเดียว พี่ตอบผมมาซักทีว่าเกิดอะไรขึ้น”

แต่สิ่งที่ทอมทำเพียงแค่อาการถอนหายใจ พร้อมกับยกเหล้าขึ้นดื่มอีกช็อตก็แค่นั้น

เพราะโตมาด้วยกันเขาเลยดูออกว่านั่นเป็นอาการไม่อยากพูดของผู้เป็นพี่ชาย รวมไปทั้งเจ็บปวดหรือน้อยใจด้วย

แฮร์รี่เลยไม่ได้ห้ามและเลือกที่จะทำเพียงแค่มองแล้วเริ่มเดา

“ทะเลาะกับพี่แฮซ?”

มือที่กำลังโคลงแก้วเหล้าหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววร้าวลึกในตอนที่เงยขึ้นมาสบ

สำหรับแฮร์รี่เขาถือว่าเป็นคำตอบว่า ใช่ ในคำถามเมื่อครู่

“ผมไม่เกี่ยวนะ ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับพวกพี่ๆหรอก”

ทอมมองตาขวาง ไม่รู้ว่าหงุดหงิดจริงๆหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่ แต่อย่างหลังดูเหมือนจะเป็นไปได้มากกว่า ถ้าลองมองจากจำนวนปริมาณแก้วเหล้าที่อยู่บนโต๊ะ

“เกี่ยวสิ นายเป็นน้องพี่นะ!

คนน้องกรอกตาไปมารอบหนึ่ง

“ผมอยากจะตัดพี่ตัดน้องกับพี่ซะตอนนี้เลย”

“แฮร์รี่!

“พูดเล่นน่า”

แต่ทอมไม่ค่อยเชื่อในประโยคนั้นเท่าไหร่

.

“เชื่อผมเถอะ” แฮร์รี่พยายามเริ่มต้นใหม่ “พี่ทำอย่างนี้พี่แฮซมีแต่จะยิ่งโมโห”

ทอมกำลังจะอ้าปากพูด แต่พอมีมือหนึ่งมาวางบนลงบ่าพร้อมๆกับร่างของเพื่อนสนิทที่ทิ้งตัวลงนั่งติดกันข้างๆกับก็หุบปากเงียบกริบลงฉับพลัน ตัดสินใจจะก้มหน้างุดลงมองโต๊ะแม้จะยังคงรู้สึกโกรธอีกฝ่ายอยู่ในใจแต่ดูเหมือนตอนนี้ความกลัวจะชนะไปไกลเสียมากกว่า

แฮริสันหันหน้ามาสบตากับแฮร์รี่ที่นั่งตรงข้าม พูดขึ้นเสียงเรียบๆที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ขอบใจมากแฮร์รี่”

เจ้าของชื่อยักไหล่ พร้อมกับยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเมื่อผู้เป็นพี่ชายแท้ๆเหลือบตาขึ้นมาจ้องมองแบบไม่พอใจและก่นด่าแบบไม่มีเสียง

“น้องทรยศ!

.

แฮร์รี่หันมาจ้อง กำลังจะต่อปากต่อคำ แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง เขามองแต่ยังไม่กดรับในทันที

“งั้นผมขอตัวก่อน” แล้วก็ลุกออกไปโดยที่ไม่ได้รอคำตอบหรือคำอนุญาต เพราะพี่ชายร่วมสายเลือดอย่างทอมไม่อนุญาตแน่ๆ

ทั้งยังมิวายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ด้วย

“ไม่ต้องพาพี่ทอมมาส่งที่บ้านนะฮะ ผมจะไม่เปิดประตูให้”

.

แฮริสันหุบยิ้มลงทันทีที่เด็กหนุ่มไป ก่อนจะดึงไหล่เพื่อนมาให้หันประจันหน้ากันแต่โดยดี ซึ่งทอมก็ทำตัวอ่อนๆไม่ขัดขืน เพราะรู้ดีว่ายังไงก็คงแพ้แรงคนตรงหน้า

“ว่ามา นายโกรธฉันเรื่องอะไร?”

ทอมเอียงคอ แกล้งทำตาโตๆอย่างประหลาดใจระหว่างที่มอง และตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เปล่านี่

“โกหก!” ร่างสูงรู้ทัน “นายโกรธอะไร บอกมาเดี๋ยวนี้ทอม นายเป็นคนบอกเองว่าเราจะคุยกันด้วยเหตุผลทุกเรื่อง”

“ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้โกรธจริงๆ…”

เขาเปลี่ยนท่ามานั่งกอดอก แล้วถามต่อ

“งั้นบอกมา ทำไมถึงต้องหนีฉันมาดื่มกับแฮร์รี่”

“แค่อยากดื่ม” ทอมตอบสั้นๆ หม่นหมองลงไปทันตาพอรู้ว่าการแสดงเมื่อครู่มันไม่ได้ผล แล้วยกแก้วขึ้นมาจะจิบอีกช็อต แต่แฮริสันก็ปัดมันออกเสียก่อนด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มากขึ้นเรื่อยๆ และคิดว่าไม้อ่อนคงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป

.

แก้วใบเล็กตกลงกระแทกโต๊ะ

“บอกมาทอม”

ก่อนจะตกลงไปบนพื้น

ทอมหลุบตาลงต่ำ ไม่ยอมมองหน้า ตัดสินใจไปมากับตัวเองว่าควรจะพูดออกไปหรือเปล่า

แก้วใบนั้นกลายเป็นแค่เศษเสี้ยวของอะไรบางอย่างที่คมกริบ

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะพูดออกไป

“ขออะไรบางอย่างได้ไหมแฮซ?”

“ว่ามาสิ”

ทอมเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วยท่าทีจริงจัง เม้มปากแน่นด้วยความลังเลอยู่เล็กๆแต่แอลกอฮอล์ก็ทำให้เขากล้าขึ้นมาก

“ทำทุกอย่างให้มันชัดเจนได้ไหม?”

คนตัวสูงนิ่ง รู้สึกจนคำพูดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เริ่มเข้าใจถึงสาเหตุอย่างว่องไว ความโมโหเมื่อครู่ถึงหายวับเหมือนไฟที่โดนน้ำซัด กลายเป็นความรู้สึกผิดเล็กๆที่เริ่มเข้ามาแทนที่

“สรุปแล้วเราเป็นอะไรกันแน่”

แฮริสันถอนหายใจ แล้วชิงแก้วเหล้ามาดื่มเอง

“รู้ไหม..ตอนแรกฉันคิดว่าความคลุมเครือของพวกเราจะเป็นไอเดียที่ดี”

“มันเคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่”

“ฉันรู้…..ฉันรู้”

แฮริสันตอบ ก่อนพ่นลมหายใจ มันเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ติดมาด้วย และยิ่งชัดขึ้นในแก้วที่สอง ในขณะที่ทอมมีกลิ่นของแอลกอฮอล์ติดตัวอยู่แล้ว

“ทอม…. งั้นนายอยากให้พวกเราเป็นอะไรกันล่ะ? แฟน คู่เดท หรือแค่เพื่อน”

คนตัวเล็กจ้องมองด้วยท่าทีที่แปลกไปจากเดิมเล็กๆ เหมือนกระตือรือร้นขึ้นมานิดหน่อย “ฉันควรจะถามนาย”

แฮริสันลูบผมอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ไม่….”

.

“คนที่ตัดสินใจคือตัวนาย”

.

ทอมคว้ามืออีกข้างของ เพื่อนสนิท ตรงหน้ามาจับ ทาบลงกับมือเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล

“ม.. ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้”

“เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นทอม” แฮริสันตอบเสียงนุ่ม เพราะเห็นคนตรงหน้าเริ่มร้องให้

“ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรกัน ฉันจะยังอยู่ตรงนี้ โอเคไหม?”

.

พอใจแค่นั้นเหรอ?

ทอมถามใจตัวเอง และพอคิดว่าแลกกับการที่แฮริสันจะยังอยู่ตรงนี้เขามันใจว่าจะผ่านทุกอย่างไปได้

“ขอบคุณ”

เขาพึมพำ และเป็นครั้งนี้ที่จะยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงคลุมเครือ

ส่วนแฮริสันระบายยิ้มเล็กๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“มันอาจยังเป็นไอเดียที่ดีใช่ไหม? เรื่อง ความคลุมเครือ น่ะ”

ทอมพยักหน้าเล็กๆ แล้วประสานมือเข้าเข้ากับมือของแฮริสัน

.

sunshine

…………………………………………………………………………

คำว่า sunshine ตอนจบเป็นอะไรที่อยากใส่ค่ะ..

เกิดจากที่จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งทอมเคยเรียกแฮซว่าซันชายน์ ถามมม ทอมมม มีใครเขาเรียกเพื่อนว่าซันชายน์บ้าง หนูต้องมีคำตอบสำหรับเรื่องนี้นะลูกกกก

Advertisements

2 thoughts on “[fanfic] Relationship (haztom)

  1. ฮาที่เขียนบอกตอนท้ายเรื่อง sunshine ค่ะ ว่าหนูต้องมีคำตอบสำหรับเรื่องนี้555555
    ึคลิปไหนน้ออออ อิๆๆ
    โธ่ทอมลูก ผู้ชายเค้ายอมขนาดนี้แล้ว หนูเลือกๆไปเลยยยยย
    แต่ก้นะ เราก้ลุ้นตัวโก่งอย่างเดียว อิๆๆๆ
    อ่านแล้วฟินๆชุ่มชื้นหัวใจเช่นเคยสำหรับคู่นี้ คริ
    น้องแฮรี่ทำได้ดีมากลูก ขนาดหนูอายุน้อยกว่ายังรู้เลยเนอะ กอดๆ พวกพี่ๆนี่น่าตีๆ

    Like

    1. sunshine นี่มาจากคลิปหนึ่งที่เราไปเห็นในทวิตค่ะ นานพอสมควรแล้ว ทอมไปตั้งนั่งพาดขาบนแฮซ ละถามว่า “ซันไชน์ เป็นไงบ้าง?” 555
      ส่วนน้องแฮร์รี่เหมือนเอือมๆแล้วค่ะ 55555

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s