[fanfic] Relationship (haztom)

Pairing : harrison osterfield X tom holland

ชั่ววูบจริงๆค่ะ.. เกิดจากการที่ทั้งสองคนไม่ค่อยมีโมเม้นต์เลยตอนนี้ Q.Q 

.

…………………………….……………………………………………………

แฮร์รี่มองเอือมๆ ระหว่างที่เดินเข้าไปในบาร์แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างพี่ชายคนโตของบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นล่ะ?” เขาถาม แต่อีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงเสียก่อน เงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วถามกลับแทนที่จะตอบดีๆ

“แซมล่ะ?”

คนน้องเบ้หน้าไม่ระหว่างพอใจตอบกลับเสียงขุ่นด้วยความรำคาญเล็กๆ “ผมมาคนเดียว พี่ตอบผมมาซักทีว่าเกิดอะไรขึ้น”

แต่สิ่งที่ทอมทำเพียงแค่อาการถอนหายใจ พร้อมกับยกเหล้าขึ้นดื่มอีกช็อตก็แค่นั้น

เพราะโตมาด้วยกันเขาเลยดูออกว่านั่นเป็นอาการไม่อยากพูดของผู้เป็นพี่ชาย รวมไปทั้งเจ็บปวดหรือน้อยใจด้วย

แฮร์รี่เลยไม่ได้ห้ามและเลือกที่จะทำเพียงแค่มองแล้วเริ่มเดา

“ทะเลาะกับพี่แฮซ?”

มือที่กำลังโคลงแก้วเหล้าหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววร้าวลึกในตอนที่เงยขึ้นมาสบ

สำหรับแฮร์รี่เขาถือว่าเป็นคำตอบว่า ใช่ ในคำถามเมื่อครู่

“ผมไม่เกี่ยวนะ ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับพวกพี่ๆหรอก”

ทอมมองตาขวาง ไม่รู้ว่าหงุดหงิดจริงๆหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่ แต่อย่างหลังดูเหมือนจะเป็นไปได้มากกว่า ถ้าลองมองจากจำนวนปริมาณแก้วเหล้าที่อยู่บนโต๊ะ

“เกี่ยวสิ นายเป็นน้องพี่นะ!

คนน้องกรอกตาไปมารอบหนึ่ง

“ผมอยากจะตัดพี่ตัดน้องกับพี่ซะตอนนี้เลย”

“แฮร์รี่!

“พูดเล่นน่า”

แต่ทอมไม่ค่อยเชื่อในประโยคนั้นเท่าไหร่

.

“เชื่อผมเถอะ” แฮร์รี่พยายามเริ่มต้นใหม่ “พี่ทำอย่างนี้พี่แฮซมีแต่จะยิ่งโมโห”

ทอมกำลังจะอ้าปากพูด แต่พอมีมือหนึ่งมาวางบนลงบ่าพร้อมๆกับร่างของเพื่อนสนิทที่ทิ้งตัวลงนั่งติดกันข้างๆกับก็หุบปากเงียบกริบลงฉับพลัน ตัดสินใจจะก้มหน้างุดลงมองโต๊ะแม้จะยังคงรู้สึกโกรธอีกฝ่ายอยู่ในใจแต่ดูเหมือนตอนนี้ความกลัวจะชนะไปไกลเสียมากกว่า

แฮริสันหันหน้ามาสบตากับแฮร์รี่ที่นั่งตรงข้าม พูดขึ้นเสียงเรียบๆที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ขอบใจมากแฮร์รี่”

เจ้าของชื่อยักไหล่ พร้อมกับยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเมื่อผู้เป็นพี่ชายแท้ๆเหลือบตาขึ้นมาจ้องมองแบบไม่พอใจและก่นด่าแบบไม่มีเสียง

“น้องทรยศ!

.

แฮร์รี่หันมาจ้อง กำลังจะต่อปากต่อคำ แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง เขามองแต่ยังไม่กดรับในทันที

“งั้นผมขอตัวก่อน” แล้วก็ลุกออกไปโดยที่ไม่ได้รอคำตอบหรือคำอนุญาต เพราะพี่ชายร่วมสายเลือดอย่างทอมไม่อนุญาตแน่ๆ

ทั้งยังมิวายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ด้วย

“ไม่ต้องพาพี่ทอมมาส่งที่บ้านนะฮะ ผมจะไม่เปิดประตูให้”

.

แฮริสันหุบยิ้มลงทันทีที่เด็กหนุ่มไป ก่อนจะดึงไหล่เพื่อนมาให้หันประจันหน้ากันแต่โดยดี ซึ่งทอมก็ทำตัวอ่อนๆไม่ขัดขืน เพราะรู้ดีว่ายังไงก็คงแพ้แรงคนตรงหน้า

“ว่ามา นายโกรธฉันเรื่องอะไร?”

ทอมเอียงคอ แกล้งทำตาโตๆอย่างประหลาดใจระหว่างที่มอง และตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เปล่านี่

“โกหก!” ร่างสูงรู้ทัน “นายโกรธอะไร บอกมาเดี๋ยวนี้ทอม นายเป็นคนบอกเองว่าเราจะคุยกันด้วยเหตุผลทุกเรื่อง”

“ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้โกรธจริงๆ…”

เขาเปลี่ยนท่ามานั่งกอดอก แล้วถามต่อ

“งั้นบอกมา ทำไมถึงต้องหนีฉันมาดื่มกับแฮร์รี่”

“แค่อยากดื่ม” ทอมตอบสั้นๆ หม่นหมองลงไปทันตาพอรู้ว่าการแสดงเมื่อครู่มันไม่ได้ผล แล้วยกแก้วขึ้นมาจะจิบอีกช็อต แต่แฮริสันก็ปัดมันออกเสียก่อนด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มากขึ้นเรื่อยๆ และคิดว่าไม้อ่อนคงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป

.

แก้วใบเล็กตกลงกระแทกโต๊ะ

“บอกมาทอม”

ก่อนจะตกลงไปบนพื้น

ทอมหลุบตาลงต่ำ ไม่ยอมมองหน้า ตัดสินใจไปมากับตัวเองว่าควรจะพูดออกไปหรือเปล่า

แก้วใบนั้นกลายเป็นแค่เศษเสี้ยวของอะไรบางอย่างที่คมกริบ

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะพูดออกไป

“ขออะไรบางอย่างได้ไหมแฮซ?”

“ว่ามาสิ”

ทอมเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วยท่าทีจริงจัง เม้มปากแน่นด้วยความลังเลอยู่เล็กๆแต่แอลกอฮอล์ก็ทำให้เขากล้าขึ้นมาก

“ทำทุกอย่างให้มันชัดเจนได้ไหม?”

คนตัวสูงนิ่ง รู้สึกจนคำพูดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เริ่มเข้าใจถึงสาเหตุอย่างว่องไว ความโมโหเมื่อครู่ถึงหายวับเหมือนไฟที่โดนน้ำซัด กลายเป็นความรู้สึกผิดเล็กๆที่เริ่มเข้ามาแทนที่

“สรุปแล้วเราเป็นอะไรกันแน่”

แฮริสันถอนหายใจ แล้วชิงแก้วเหล้ามาดื่มเอง

“รู้ไหม..ตอนแรกฉันคิดว่าความคลุมเครือของพวกเราจะเป็นไอเดียที่ดี”

“มันเคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่”

“ฉันรู้…..ฉันรู้”

แฮริสันตอบ ก่อนพ่นลมหายใจ มันเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ติดมาด้วย และยิ่งชัดขึ้นในแก้วที่สอง ในขณะที่ทอมมีกลิ่นของแอลกอฮอล์ติดตัวอยู่แล้ว

“ทอม…. งั้นนายอยากให้พวกเราเป็นอะไรกันล่ะ? แฟน คู่เดท หรือแค่เพื่อน”

คนตัวเล็กจ้องมองด้วยท่าทีที่แปลกไปจากเดิมเล็กๆ เหมือนกระตือรือร้นขึ้นมานิดหน่อย “ฉันควรจะถามนาย”

แฮริสันลูบผมอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ไม่….”

.

“คนที่ตัดสินใจคือตัวนาย”

.

ทอมคว้ามืออีกข้างของ เพื่อนสนิท ตรงหน้ามาจับ ทาบลงกับมือเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล

“ม.. ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้”

“เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นทอม” แฮริสันตอบเสียงนุ่ม เพราะเห็นคนตรงหน้าเริ่มร้องให้

“ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรกัน ฉันจะยังอยู่ตรงนี้ โอเคไหม?”

.

พอใจแค่นั้นเหรอ?

ทอมถามใจตัวเอง และพอคิดว่าแลกกับการที่แฮริสันจะยังอยู่ตรงนี้เขามันใจว่าจะผ่านทุกอย่างไปได้

“ขอบคุณ”

เขาพึมพำ และเป็นครั้งนี้ที่จะยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงคลุมเครือ

ส่วนแฮริสันระบายยิ้มเล็กๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“มันอาจยังเป็นไอเดียที่ดีใช่ไหม? เรื่อง ความคลุมเครือ น่ะ”

ทอมพยักหน้าเล็กๆ แล้วประสานมือเข้าเข้ากับมือของแฮริสัน

.

sunshine

…………………………………………………………………………

คำว่า sunshine ตอนจบเป็นอะไรที่อยากใส่ค่ะ..

เกิดจากที่จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งทอมเคยเรียกแฮซว่าซันชายน์ ถามมม ทอมมม มีใครเขาเรียกเพื่อนว่าซันชายน์บ้าง หนูต้องมีคำตอบสำหรับเรื่องนี้นะลูกกกก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s