Fictober day 2 : tranquil

คำว่าเงียบสงบกับว่างเปล่าบางทีมันก็แค่มีอะไรบางๆกั้นระหว่างกัน
.
ถ้าอยู่ในห้องหนึ่งห้อง ความสงบจะทำให้อาเธอร์ได้คิด แต่ความว่างเปล่ามันจะทำให้ไปถึงขั้นฟุ้งซ่าน.
เขาตื่นมาพร้อมกับความสงบ
แต่พอเปิดประตูห้อง เห็นร่างของเพื่อนสนิทนอนกองหมดสภาพอยู่ที่โซฟาก็คิดเอาว่าอีกฝ่ายคงเจอกับความว่างเปล่า
.
ไม่บ่อยครั้งนักที่จะมีใครเห็นริชาร์ดเมาไม่ได้สติ รวมถึงอาเธอร์ที่รู้จักกันมาเกือบๆสิบปีก็ด้วย
เขาคิดว่าจะโทรหาอลันหรือมิเกลให้มาเก็บ แต่พอเห็นโทรศัพท์ของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยสายไม่ได้รับจากทั้งสองคนเลยตัดใจที่จะไม่โทร
.
เพราะเขาคิดเอาว่าถ้าริชาร์ดอยากคุย ก็คงจะรับสายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
–และถ้าเป็นอย่างนั้นคือเขาควรจะมีเช้าที่สงบสุขของตนเอง
.
อาเธอร์เหลือบตามองเพื่อนสนิทแล้วก็ถอนหายใจ เขาควรจะทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยๆก็ให้มันสงบลงบ้าง ไม่ใช่ตื่นมาก็ร้องให้ พอเย็นก็เมาจนหลับ วนเวียนไปมาเหมือนคนบ้า –หรือบางทีมันอาจบ้า?–
เขาถอนหายใจอีกรอบ ถึงบ้าก็เพื่อนล่ะวะ
.
“ริช ตื่น”
.
นี่มันหลับหรือตาย
.
“ริช ตื่นเดี๋ยวนี้”
.
เจ้าคนต้นเรื่องยอมสลึมสลือปรือตาขึ้นมามอง ยังไม่สร่างเมาดี แต่ดูเหมือนจะพอคุยรู้เรื่องแล้ว
“ไปอาบน้ำ นายน่าจะใส่เสื้อผ้าฉันได้ หยิบเอาจากในตู้เลย”

คนฟังมุ่นคิ้ว
“นายจะพาฉันไปไหน?”
“หยุดถาม แล้วไปอาบน้ำแต่งตัว เร็ว” ริชาร์ดยังคงสงสัย แต่มองอาเธอร์ที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกก็พอเดาออกว่าตนเองจะไม่ได้คำตอบอะไรอีกในเช้านี้ เขายอมลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปอาบน้ำจนได้
.
พวกเขาขับรถอยู่นานมาก ริชาร์ดหลับไปรอบหนึ่งตื่นมาก็ยังไม่ถึงปลายทาง. จนกระทั่งเขาเริ่มเห็นต้นสนตั้งเป็นแถวเรียงราย เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะ เขาถึงได้รู้ว่าอาเธอร์พามาที่ไหน

“นายพาฉันมาทะเลเนี่ยนะ?”

“เออ” อาเธอร์ตอบกลับ หยุดลงตรงที่จอด หน้าพวกเขาเป็นทะเลกว้างสีฟ้าครามสุดขอบฟ้า “สถานที่ยอดฮิตของคนอกหัก”

ริชาร์ดเบ้หน้า ในขณะที่อาเธอร์แค่นเสียงหัวเราะ เอื้อมมือไปโยกหัวเพื่อนด้วยความเคยชินแบบที่ชอบทำกับทั้งคนสนิททั้งเพื่อนอย่างริชาร์ดและน้องสาวอย่างลิเอียน
“ทะเลมันช่วยคลายเครียดได้จริงๆนะ”
.
“ทำไมนายเป็นคนแบบนี้แต่ยังไม่มีแฟนวะ” ริชาร์ดถามคนข้างตัว “อย่าบอกนะว่าลิเอียนหวง?”

“เปล่า”

พวกเขาเดินไปตามชายหาด ทิ้งรอยเท้าไว้ด้านหลัง ปล่อยให้มันถูกลบไปพร้อมกับคลื่นลม
“เลือกมากงั้นสิ?”
“ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”
“จริง?” ริชาร์ดตกใจ เพื่อนเขาร้ายวันพันปีไม่เคยเปิดเผยเรื่องความรักกับใคร เหมือนมีแต่น้องสาวเท่านั้นที่อยู่ในหัว
“จริง แต่โชคร้าย เธอมีแฟนแล้ว”
“โอเคเหรอวะ?”
อาเธอร์หันมามองแล้วยักไหล่ “แค่เห็นเธอมีความสุขก็โอเค”
“แล้วตอนนี้เธอเป็นยังไง?”
“กำลังจะแต่งงานกับแฟนแล้ว” ริชาร์ดไม่รู้จะปลอบอะไร เขาได้แต่ตบหลังเพื่อนเบาๆอย่างปลอบใจ มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ทริปคนอกหักชัดๆ”
“ฉันชอบมาที่นี่ตอนที่ฉันไม่โอเค” อาเธอร์พูดต่อ “ตอนที่ยอมรับไม่ได้ว่าเธอกำลังมีความสุขกับเขา”
.
“มันทำให้สงบเสมอแหละ”
.
คราวนี้ริชาร์ดอดเห็นด้วยไม่ได้
พวกเขาไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เดินไปตามชายหาดอย่างเงียบเชียบ ฟังเสียงคลื่นและลม เสียงเสียดสีกันของใบไม้– แล้วปล่อยให้เวลาเยียวยา

Advertisements

Fictober day 1 : poisonous

อลันน่ะเหมือนยาพิษ
.
มิเกลเคยคิดอยู่หลายครั้งว่าอลันเหมือนยาพิษ ล่อลวง ดูดี แต่พิษร้ายถึงตาย
บางคราวก็กลมกลืนไปกับทุกอย่างโดยรอบจนจับตัวไม่ได้ ไม่มีวันรู้ตัวเลยว่าจะโดนยาพิษเข้าเมื่อไหร่
.
อาจเป็นแก้วเหล้าที่สอง ที่สาม หรือสี่
บางทีอาจเป็นตอนจูบ–
ใช่ คงเป็นตอนจูบนั่นแหละ
อลันโดนพิษนั่นเข้าให้แล้ว
.
มันดีกว่าที่คิด –เขายังไม่ตาย– อันที่จริงคือในวินาทีแรกนั้นรู้สึกมีชีวิตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเสียด้วยซ้ำ
แต่ในวินาทีถัดมาที่โลกกลับมาหมุน ความเป็นจริงเวียนเข้ามาปะทะ
.
เขาดิ่งลงนรก และตายทั้งเป็น
.
“ถ้า— ถ้า–ริชมาเห็น–” อลันเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ สบกับดวงตาสีครามคู่นั้น รู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลงไปอีกหนึ่งจังหวะ หรือบางทีอาจเป็นหัวใจของเขาเองที่เต้นช้าลง
“ริชไม่อยู่ที่นี่”
“ไม่– ไม่ใช่— ถ้ามีคนไปบอกริช–”
มิเกลเหยียดยิ้ม แค่นหัวเราะ ดูร้ายกาจแต่มีเสน่ห์ในคราวเดียว
“จะไม่มีใครไปบอกริชทั้งนั้น”
.
อลันรู้สึกผิด ต่อทั้งตัวเอง ต่อทั้งมิเกล ต่อทั้งริชาร์ดผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคนที่เคารพนับถือ
คิดไปว่าบางที ถ้าโดนยาพิษจริงๆอาจดีกว่าก็ได้
.
“เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก”
.
หรือบางทียาพิษนั้นอาจไม่ถึงตาย แค่มอมเมาไปจนกว่าจะแผดเปาให้ตายกันไปข้าง.
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ริชาร์ดหลง หลายคนชอบท้าท้ายกับความอันตราย หวังจะกุมพลังที่ควบคุมได้ แต่เปล่าเลย พวกเขาไม่ได้ควบคุมได้– มันกลับยิ่งทวีความอันตรายเป็นสองเท่า เป็นเชื้อเพลิงที่ราดเข้ากองไฟจนกว่าจะมีใครคนที่มาดับมันได้จริงๆ .
.
และบางทีนี่อาจเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้อลันหลงเช่นเดียวกัน
แต่ต่างออกไป อลันไม่ได้ต้องการจะควบคุมเขาให้ได้แบบริชาร์ด อลันต้องการจะหยุดเขา
อาจมากเกินไป แต่อลันต้องการให้ริชาร์ดหยุดทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่เขา
.
มิเกลจูบย้ำลงไปอีก หยุดความคิดของคนตัวเล็กกว่าได้ฉับพลัน อลันจึงคิดอะไรไม่ออกอีก เพียงแต่ว่า ใช่.. จูบของเขาอาจเคลือบไปด้วยยาพิษจริงๆโดยที่ไม่มีใครรู้ก็ได้