[fanfic] Relationship (haztom)

Pairing : harrison osterfield X tom holland

ชั่ววูบจริงๆค่ะ.. เกิดจากการที่ทั้งสองคนไม่ค่อยมีโมเม้นต์เลยตอนนี้ Q.Q 

.

…………………………….……………………………………………………

แฮร์รี่มองเอือมๆ ระหว่างที่เดินเข้าไปในบาร์แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างพี่ชายคนโตของบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นล่ะ?” เขาถาม แต่อีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงเสียก่อน เงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วถามกลับแทนที่จะตอบดีๆ

“แซมล่ะ?”

คนน้องเบ้หน้าไม่ระหว่างพอใจตอบกลับเสียงขุ่นด้วยความรำคาญเล็กๆ “ผมมาคนเดียว พี่ตอบผมมาซักทีว่าเกิดอะไรขึ้น”

แต่สิ่งที่ทอมทำเพียงแค่อาการถอนหายใจ พร้อมกับยกเหล้าขึ้นดื่มอีกช็อตก็แค่นั้น

เพราะโตมาด้วยกันเขาเลยดูออกว่านั่นเป็นอาการไม่อยากพูดของผู้เป็นพี่ชาย รวมไปทั้งเจ็บปวดหรือน้อยใจด้วย

แฮร์รี่เลยไม่ได้ห้ามและเลือกที่จะทำเพียงแค่มองแล้วเริ่มเดา

“ทะเลาะกับพี่แฮซ?”

มือที่กำลังโคลงแก้วเหล้าหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววร้าวลึกในตอนที่เงยขึ้นมาสบ

สำหรับแฮร์รี่เขาถือว่าเป็นคำตอบว่า ใช่ ในคำถามเมื่อครู่

“ผมไม่เกี่ยวนะ ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับพวกพี่ๆหรอก”

ทอมมองตาขวาง ไม่รู้ว่าหงุดหงิดจริงๆหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่ แต่อย่างหลังดูเหมือนจะเป็นไปได้มากกว่า ถ้าลองมองจากจำนวนปริมาณแก้วเหล้าที่อยู่บนโต๊ะ

“เกี่ยวสิ นายเป็นน้องพี่นะ!

คนน้องกรอกตาไปมารอบหนึ่ง

“ผมอยากจะตัดพี่ตัดน้องกับพี่ซะตอนนี้เลย”

“แฮร์รี่!

“พูดเล่นน่า”

แต่ทอมไม่ค่อยเชื่อในประโยคนั้นเท่าไหร่

.

“เชื่อผมเถอะ” แฮร์รี่พยายามเริ่มต้นใหม่ “พี่ทำอย่างนี้พี่แฮซมีแต่จะยิ่งโมโห”

ทอมกำลังจะอ้าปากพูด แต่พอมีมือหนึ่งมาวางบนลงบ่าพร้อมๆกับร่างของเพื่อนสนิทที่ทิ้งตัวลงนั่งติดกันข้างๆกับก็หุบปากเงียบกริบลงฉับพลัน ตัดสินใจจะก้มหน้างุดลงมองโต๊ะแม้จะยังคงรู้สึกโกรธอีกฝ่ายอยู่ในใจแต่ดูเหมือนตอนนี้ความกลัวจะชนะไปไกลเสียมากกว่า

แฮริสันหันหน้ามาสบตากับแฮร์รี่ที่นั่งตรงข้าม พูดขึ้นเสียงเรียบๆที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ขอบใจมากแฮร์รี่”

เจ้าของชื่อยักไหล่ พร้อมกับยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเมื่อผู้เป็นพี่ชายแท้ๆเหลือบตาขึ้นมาจ้องมองแบบไม่พอใจและก่นด่าแบบไม่มีเสียง

“น้องทรยศ!

.

แฮร์รี่หันมาจ้อง กำลังจะต่อปากต่อคำ แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง เขามองแต่ยังไม่กดรับในทันที

“งั้นผมขอตัวก่อน” แล้วก็ลุกออกไปโดยที่ไม่ได้รอคำตอบหรือคำอนุญาต เพราะพี่ชายร่วมสายเลือดอย่างทอมไม่อนุญาตแน่ๆ

ทั้งยังมิวายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ด้วย

“ไม่ต้องพาพี่ทอมมาส่งที่บ้านนะฮะ ผมจะไม่เปิดประตูให้”

.

แฮริสันหุบยิ้มลงทันทีที่เด็กหนุ่มไป ก่อนจะดึงไหล่เพื่อนมาให้หันประจันหน้ากันแต่โดยดี ซึ่งทอมก็ทำตัวอ่อนๆไม่ขัดขืน เพราะรู้ดีว่ายังไงก็คงแพ้แรงคนตรงหน้า

“ว่ามา นายโกรธฉันเรื่องอะไร?”

ทอมเอียงคอ แกล้งทำตาโตๆอย่างประหลาดใจระหว่างที่มอง และตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เปล่านี่

“โกหก!” ร่างสูงรู้ทัน “นายโกรธอะไร บอกมาเดี๋ยวนี้ทอม นายเป็นคนบอกเองว่าเราจะคุยกันด้วยเหตุผลทุกเรื่อง”

“ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้โกรธจริงๆ…”

เขาเปลี่ยนท่ามานั่งกอดอก แล้วถามต่อ

“งั้นบอกมา ทำไมถึงต้องหนีฉันมาดื่มกับแฮร์รี่”

“แค่อยากดื่ม” ทอมตอบสั้นๆ หม่นหมองลงไปทันตาพอรู้ว่าการแสดงเมื่อครู่มันไม่ได้ผล แล้วยกแก้วขึ้นมาจะจิบอีกช็อต แต่แฮริสันก็ปัดมันออกเสียก่อนด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มากขึ้นเรื่อยๆ และคิดว่าไม้อ่อนคงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป

.

แก้วใบเล็กตกลงกระแทกโต๊ะ

“บอกมาทอม”

ก่อนจะตกลงไปบนพื้น

ทอมหลุบตาลงต่ำ ไม่ยอมมองหน้า ตัดสินใจไปมากับตัวเองว่าควรจะพูดออกไปหรือเปล่า

แก้วใบนั้นกลายเป็นแค่เศษเสี้ยวของอะไรบางอย่างที่คมกริบ

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะพูดออกไป

“ขออะไรบางอย่างได้ไหมแฮซ?”

“ว่ามาสิ”

ทอมเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วยท่าทีจริงจัง เม้มปากแน่นด้วยความลังเลอยู่เล็กๆแต่แอลกอฮอล์ก็ทำให้เขากล้าขึ้นมาก

“ทำทุกอย่างให้มันชัดเจนได้ไหม?”

คนตัวสูงนิ่ง รู้สึกจนคำพูดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เริ่มเข้าใจถึงสาเหตุอย่างว่องไว ความโมโหเมื่อครู่ถึงหายวับเหมือนไฟที่โดนน้ำซัด กลายเป็นความรู้สึกผิดเล็กๆที่เริ่มเข้ามาแทนที่

“สรุปแล้วเราเป็นอะไรกันแน่”

แฮริสันถอนหายใจ แล้วชิงแก้วเหล้ามาดื่มเอง

“รู้ไหม..ตอนแรกฉันคิดว่าความคลุมเครือของพวกเราจะเป็นไอเดียที่ดี”

“มันเคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่”

“ฉันรู้…..ฉันรู้”

แฮริสันตอบ ก่อนพ่นลมหายใจ มันเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ติดมาด้วย และยิ่งชัดขึ้นในแก้วที่สอง ในขณะที่ทอมมีกลิ่นของแอลกอฮอล์ติดตัวอยู่แล้ว

“ทอม…. งั้นนายอยากให้พวกเราเป็นอะไรกันล่ะ? แฟน คู่เดท หรือแค่เพื่อน”

คนตัวเล็กจ้องมองด้วยท่าทีที่แปลกไปจากเดิมเล็กๆ เหมือนกระตือรือร้นขึ้นมานิดหน่อย “ฉันควรจะถามนาย”

แฮริสันลูบผมอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ไม่….”

.

“คนที่ตัดสินใจคือตัวนาย”

.

ทอมคว้ามืออีกข้างของ เพื่อนสนิท ตรงหน้ามาจับ ทาบลงกับมือเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล

“ม.. ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้”

“เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นทอม” แฮริสันตอบเสียงนุ่ม เพราะเห็นคนตรงหน้าเริ่มร้องให้

“ไม่ว่าเราจะเป็นอะไรกัน ฉันจะยังอยู่ตรงนี้ โอเคไหม?”

.

พอใจแค่นั้นเหรอ?

ทอมถามใจตัวเอง และพอคิดว่าแลกกับการที่แฮริสันจะยังอยู่ตรงนี้เขามันใจว่าจะผ่านทุกอย่างไปได้

“ขอบคุณ”

เขาพึมพำ และเป็นครั้งนี้ที่จะยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงคลุมเครือ

ส่วนแฮริสันระบายยิ้มเล็กๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“มันอาจยังเป็นไอเดียที่ดีใช่ไหม? เรื่อง ความคลุมเครือ น่ะ”

ทอมพยักหน้าเล็กๆ แล้วประสานมือเข้าเข้ากับมือของแฮริสัน

.

sunshine

…………………………………………………………………………

คำว่า sunshine ตอนจบเป็นอะไรที่อยากใส่ค่ะ..

เกิดจากที่จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งทอมเคยเรียกแฮซว่าซันชายน์ ถามมม ทอมมม มีใครเขาเรียกเพื่อนว่าซันชายน์บ้าง หนูต้องมีคำตอบสำหรับเรื่องนี้นะลูกกกก

Advertisements

[fanfic] valentine’s day (Haztom)

paring : Harrison Osterfield X Tom Holland

อนึ่ง นี่เป็นการอิมเมจิ้นของคนแต่งล้วนๆค่ะ U.U ไม่ใช่ความจริงแต่อย่างใด

…………………………………………………………………………………………………………

วันที่ 14 กุมภาพันธ์….

ทอมอยากบอกตามตรงว่า ตามประสาคนโสด เขาไม่ได้หวังอะไรหรอก….

.

เพราะอย่างนั้นตั้งแต่เช้า เขาเลยอดแปลกใจเล็กๆไม่ได้ที่มือเช้าวันนี้ดูดีกว่าที่เคย อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่อาหารแช่แข็งตามที่เขาคาดไว้ แต่เป็นแพนเค้กราดด้วยเมเปิ้ลไซรัปดูน่ากินมากๆทีเดียว

“นายตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าหรอ?” เขาถามระหว่างที่อีกฝ่ายนั่งลงตรงข้ามกันด้วยความแปลกใจ “เพิ่งได้นอนไปเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนไม่ใช่หรือไง?”

“ก็ตั้งนาฬิกาปลุกไง” แฮริสันตอบพร้อมรอยยิ้มน่ารัก พลางเริ่มลงมือทาน แถมยังพึมพำเล็กๆชมฝีมือของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ทอมเลยมองด้วยความแปลกใจยิ่งกว่าเดิม ขมวดคิ้วมุ่นและยังคงไม่เริ่มลงมือทานเสียที “ปกตินายไม่ทำอย่างนี้นี่นา..”

“นี่วันวาเลนไทน์นะทอม!” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “วันวาเลนไทน์เลยนะ! ควรจะมีอะไรพิเศษบ้างสิ”

ทอมกรอกตาไปมา

“ก็โสดอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?..”

แฮริสันชะงัก เงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเหมือนเดิม

แต่ทว่าทอมรู้สึก

นัยน์ตาคู่นั้นมันฉายแววบางอย่างที่ต่างออกไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

.

แน่นอนว่าเป็นหน้าที่ของแฮริสันที่จะต้องล้างจาน ทอมเลยเพียงแค่ช่วยเก็บทุกอย่างวางไว้ในซิงค์ ก่อนจะเดินไปดูทีวีตรงห้องนั่งเล่น

“อยากออกไปไหนไหม?”

“ไม่”

“กินข้าว ดูหนัง ช็อปปิ้ง? ไม่สนจริงอ่ะ?”

“ไม่ ฉันว่ารายการทีวีพวกนี้ยังน่าสนใจกว่าเยอะ”

“อะไร ตื่นเต้นกับวาเลนไทน์หน่อยสิ ปีหนึ่งมีครั้งเดียวนะ”

เป็นอีกครั้งที่ทอมกรอกตาไปมาเบื่อๆ

“ออกไปก็เจอแต่พวกมีคู่น่ะสิ”

“ก็ออกไปเดทกับฉันไง”

ทอมเงียบ ต่อไม่ถูก เขาหยิบหมอนอิงมากอดแล้วซุกหน้าลงเพื่อหวังว่ารู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวชอบกลจะลดลงบ้าง และภาวนาอย่าให้แฮริสันเห็นมันเพราะอีกฝ่ายคงจะคว้ามือถือมาถ่ายไว้แล้วโพสต์ลงอินสตราแกรมอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นล่ะ” เขาพูดอู้อี้ผ่านหมอน และได้ยินเสียงหัวเราะของอีกคนดังแผ่วเบากระทบหู

.

แฮริสันยังคงไม่เลิกล้มความพยายาม เขาเดินมานั่งที่โซฟาข้างๆกัน

“ไม่ออกไปเที่ยวด้วยกันจริงอ่ะ?” เขาถามอีกรอบขณะมองทอมที่มุดหน้าลงกับหมอน “ไม่”

“เฮ้ นายรังเกียจฉันหรือไง?” แน่ล่ะว่านั่นเขาแค่แกล้ง แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กที่เหม่อลอยเล็กๆจะไม่ทันรู้สึก เพราะเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลกระจ่างคู่นั้นเบิกกว้าง มองเขาด้วยประกายความสิ้นหวังในดวงตา “เปล่านะ..เปล่า ไม่ คือ.. นายก็รู้” ทอมพูดปฏิเสธเป็นพัลวัน แฮริสันนึกอยากแกล้งยิ่งขึ้นเลยสวมหน้ากากนักแสดง ตีสีหน้าน้อยใจใส่อีกคน ทอมเลยยิ่งลนลาน

“คือ ไม่ ฉันไม่ได้รังเกลียดนายเลย จริงๆนะ เฮ้ ฉันซีเรียสนะ! แต่ที่ฉันปฎิเสธเนี่ย เพราะไม่อยากออกไปไหนให้เป็นข่าวต่างหาก”

“เป็นข่าว?” เสียงของแฮริสันตายด้านเสียจนเจ้าตัวยังตกใจ “จะเป็นข่าวได้ไงกัน เรื่องแค่นี้น่ะ”

“ไม่ ไม่ๆ มันเป็นแน่ๆเลยแฮซ แค่พวกเราไปไหนมาไหนด้วยกันปกติก็ยังเป็นข่าวจะตาย”

แฮริสันหลุดยิ้ม ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม มันทำให้ทอมรู้ทัน เขาเลยโดนหมอนอิงใบที่เจ้าตัวกอดอยู่นั่นแหละ ปาใส่หน้าเข้าเต็มๆ

.

ทั้งสองคนนอนเล่นบนโซฟา ใช้เวลาวันหยุดไปกับการนอนกลิ้งและรายการทีวีฮาๆที่อัดเอาไว้

แฮริสันไม่ได้ขอร้องหรือตามตื้ออีก ทอมเลยคิดว่าเขาคงจะล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้ว

“ทำไมนายถึงตื่นเต้นกับวาเลนไทน์นัก” ทอมถามเมื่อเขาเห็นแฮริสันกำลังอัพรูปคู่กับน้องสาว, ชาร์ล็อต จากบนโซฟา เพราะแฮริสันนอนอยู่บนพื้นและตะแคงข้างอีก เขาเลยมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์อีกฝ่ายอย่างชัดเจน

“ก็ ปีหนึ่งมีครั้งเดียวนั้นล่ะ เป็นเหตุผลเดียวกับที่นายตื่นเต้นกับคริสมาสต์และปีไหม่นั่นไง?”

“ไม่ๆ มันต่างกันนะ วาเลนไทน์มันเป็นเทศกาลของคู่รัก” ทอมเถียง และขมวดคิ้วมุ่น แฮริสันตะแคงตัวกลับมามองหน้า ถามต่อ

“แล้ว?”

“ก็ นายไม่มีแฟนสักหน่อย”

“อย่าใจดำไปเลยน่าทอม ใครๆก็เอนจอยกับวาเลนไทน์ได้ ขอแค่มีความรัก” แฮริสันพูด พลางหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นอีกคนตีหน้ายุ่ง “ก็อย่างที่ฉันบอกไม่จำเป็นต้องมีแฟน ขอแค่มีความรักก็พอแล้ว”

“นาย มีความรัก?”

แฮริสันยิ้ม มองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกับเมื่อเช้า

“ใช่”

.

ตอนสี่ทุ่ม ทอมขอตัวขึ้นไปนอนเพราะพรุ่งนี้เขามีถ่ายหนัง แฮริสันยิ้มให้แต่ไม่ได้อวยพรฝันดีเหมือนอย่างเคย

.

ทอมหลับไปแล้ว แต่เขาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงประตูเปิดออกก่อนจะเห็นใครอีกคนกำลังเดินเข้ามา เขาสะลึมสะลือเกินกว่าจะพูดหรือขยับตัวอะไรทั้งนั้นแต่ก็มีสติมากพอจะมั่นใจว่าอีกคนที่เดินเข้ามาเป็นแฮริสัน

“จะเที่ยงคืนแล้ว” แฮริสันพูดพึมพำในลำคอ เหมือนคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองระหว่างที่คว้าเก้าอี้จากโต๊ะคอมมานั่งข้างๆเตียง ทอมไม่รู้ว่าควรจะแกล้งหลับหรือบอกอีกฝ่ายว่าเขาตื่นดี “ฉันยังไม่ได้บอกนายเลย”

ทอมคิดว่าการแกล้งหลับเป็นความคิดที่ดีที่สุดในตอนนี้

happy valentine day

.

วันวาเลนไทน์งั้นเหรอ? ก็ไม่แย่เท่าไหร่หรอก ถ้ามีแฮริสันล่ะก็นะ

.

โดยไม่ต้องอวยพร ทอมมั่นใจว่าเขาจะต้องหลับฝันดี

…………………………………………………………………………………………………………….

ค่ะ… วันนี้วันที่ 16 แล้วค่ะ….//ซับน้ำตา//

ขออภัยจริงๆสำหรับความเลทนี้ค่ะ 55555